«Худоё, ман медонам, ки гунаҳкорам. Медонам, ки худамро наҷот дода наметавонам. Аммо имон дорам, ки Исо барои ман мурд. Ӯ қарзи маро пардохт. Ӯ дубора зинда шуд. Ман ба Ту таваккал мекунам — ба кори анҷомёфтаи Исо дар салиб, на ба худам. Маро бибахш. Маро наҷот деҳ. Ман мехоҳам аз паи Ту равам. Ба номи Исо, омин».
«Зеро ҳама гуноҳ карданд ва аз ҷалоли Худо маҳруманд».
— РУМИЁН 3:23«Ҳамаи мо мисли гӯсфандон гумроҳ шудем; ҳар яки мо ба роҳи худ рафтем; ва Худованд гуноҳи ҳамаи моро бар Ӯ ниҳод».
— ИШАЪЁ 53:6«Зеро музди гуноҳ марг аст, аммо бахшоиши Худо ҳаёти ҷовидонӣ дар Худованди мо Исои Масеҳ аст».
— РУМИЁН 6:23«Аммо Худо муҳаббати Худро ба мо бо он нишон медиҳад, ки Масеҳ, вақте ки мо ҳанӯз гунаҳкор будем, барои мо мурд».
— РУМИЁН 5:8«Агар бо забони худ эътироф кунӣ, ки Исо Худованд аст, ва дар дили худ имон оварӣ, ки Худо Ӯро аз мурдагон эҳё кардааст, наҷот хоҳӣ ёфт».
— РУМИЁН 10:9«Зеро ки бо файз, ба воситаи имон наҷот ёфтаед, ва ин аз шумо нест, балки бахшоиши Худост — на аз аъмол, то ки касе фахр накунад».
— ЭФСӮСИЁН 2:8-9«Ва шаҳодат ин аст, ки Худо ба мо ҳаёти ҷовидонӣ бахшидааст, ва ин ҳаёт дар Писари Ӯст. Ҳар кӣ Писарро дорад, ҳаёт дорад; ҳар кӣ Писари Худоро надорад, ҳаёт надорад».
— 1 ЮҲАННО 5:11-12